Motivatie
Een Antwerps politicus merkte ooit op: “We hebben ten westen van Antwerpen al een park, namelijk Linkeroever.” Deze uitspraak verbaasde me, want hoewel ik op Linkeroever ben opgegroeid, heb ik het nooit als een coherent park ervaren. Linkeroever is veeleer een amalgaam van gebouwen en overgebleven, vaak ongedefinieerde ruimtes. Hoewel het stratenplan rechtlijnig is en er veel groen aanwezig is, ontbreekt het aan een weloverwogen structuur; het voelt als een verzameling toevalligheden. Linkeroever is op een relatief korte termijn tot stand gekomen, waardoor het uiteraard nooit het karakter kan hebben van het organisch gegroeide dat je in historische stadskernen vindt. Toch ontbreekt er iets. Het voelt aan als een collage van knipsels zonder begin en einde en zonder zwaartepunten. Het geheel heeft geen ziel, is te monofunctioneel, en bevat te weinig gebouwen die als ijkpunt kunnen dienen. Daarom heb ik in mijn vrije tijd een utopisch project voor Linkeroever ontwikkeld. Een ontwerp zoals ik mij dat als kind vaak had voorgesteld….